Ostatnie lata przyniosły eskalację prowokacyjnych działań w kontekście zmian klimatycznych. W ramach działań ekoaktywistek i aktywistów protestujących w muzeach i galeriach sztuki w różnych częściach świata, zupą pomidorową oblane zostały między innymi „Słoneczniki” autorstwa Vincenta van Gogha, ziemniaczanym purée obrzucono „Stogi siana” Claude’a Moneta, a „Mona Lisę” Leonardo da Vinci „poczęstowano” zaś tortem. Mimo, że dzieła sztuki takiej rangi najczęściej chronione są pancernymi zabezpieczeniami, nie brakuje również przypadków uszkodzeń dzieł. Przykład stanowi między innymi działanie aktywistów przeciw polityce klimatycznej rządu Niemiec, którzy w ramach protestu przykleili się do zabytkowych ram obrazu Rubensa w Starej Pinakotece w Monachium, ostatecznie je uszkadzając. W czerwcu bieżącego roku aktywistka nakleiła na jeden z najsłynniejszych obrazów Claude’a Moneta pt. „Pole maków” kartkę z fikcyjnym pejzażem, pokazującym suszę, mimo, że obraz nie był wcale chroniony szkłem. Reakcje na taką formę demonstracji jak nietrudno się domyśleć są mieszane. Dla jednych ataki ekoaktywistek i aktywistów klimatycznych to skuteczny sposób na zwrócenie uwagi na pilne problemy ekologiczne, dla innych zaś bezsensowny proceder narażający dziedzictwo kulturowe na zniszczenie. Czy nie istnieją naprawdę lepsze sposoby wywierania wpływu na politykę i społeczeństwo w kontekście ekologii i zmian klimatycznych? Czy tego typu dyskusyjne działania nie przysparzają mimo wszystko więcej przeciwników niż zwolenników?

Hasło z rysunku nawiązuje do słynnego powiedzenia „Zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną”, które dotyczyło panowania króla Kazimierza III Wielkiego na tronie Polski w latach 1333-1370. Powiedzenie oparte było na fragmencie charakterystyki władcy, zamieszczonej w kronikach autorstwa polskiego kronikarza Jana Długosza „Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego”.

W dobie powszechnej „betonozy” rysunek ma skłaniać do refleksji nad stanem terenów zielonych, środowiskiem naturalnym, które jest niszczone i zdominowane przez szkodliwą działalność człowieka oraz powszechne praktyki deweloperów, dla których chęć zysku z budowy kolejnych inwestycji jest ważniejsza niż otaczająca nas przyroda, która może zostać w konsekwencji bezpowrotnie zniszczona.

#niewierzępolitykom

Wybory samorządowe to okres, w którym kandydaci tradycyjnie już prześcigają się w obietnicach wyborczych, które niestety znacznie trudniej im zrealizować. Nie przeszkadza im to jednak w składaniu kolejnych obietnic, bo może społeczeństwo do kolejnych wyborów zapomni o serwowanej wcześniej bez pokrycia niezrealizowanej „kiełbasie wyborczej”.

Rysunek inspirowany filmem pt. „Faceci w czerni” z 1997 roku reżyserii Barry’ego Sonnenfelda. Poręczne urządzenie do wymazywania pamięci, to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tej serii filmów, w których za sprawą mocnego światła agent „K” (Tommy Lee Jones) oraz agent „J” (Will Smith) wymazywali z pamięci ludzi dziwne zjawiska, których byli świadkami oraz modyfikowali ich wspomnienia.

#FuckPutin #putinchuj #IdiNaChuj #StandWithUkraine

24. lutego bieżącego roku minęły już 2 lata od zbrojnej inwazji Rosji na Ukrainę. Zainicjowana przez rosyjskiego agresora wojna to nie tylko ofiary wśród żołnierzy, ale również cierpienie i śmierć ludności cywilnej, której w swym przekazie dotyczy mój rysunek. W swej formie nawiązuje zaś do Matrioszki – powszechnie znanej zabawki rosyjskiej produkcji, tym razem w wyjątkowo smutnej, skłaniającej do refleksji odsłonie.

#stopwars #konfliktizraelskopalestyński #StandWithUkraine #szczesliwegonowegoroku

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku moi Drodzy 🙂

Miejmy nadzieję, że przyniesie on w końcu upragniony pokój na świecie, ostateczne rozwiązanie konfliktu na linii Izrael – Palestyna oraz zatrzymanie wojny na Ukrainie zainicjowanej przez rosyjskiego agresora.

Dziękuję za to, że jesteście z fanpagem/blogiem „Co z tą Sztuką?”, za Waszą aktywność oraz komentarze w dyskusji o sztuce 🙂 Wierzę, że w tym roku uda mi się zaskoczyć Was niejednym trafionym postem i nieraz Was rozbawić :).

Blog/Fanpage „Co z tą Sztuką?” bez zmian ma charakter satyryczny, więc bardzo proszę nie odbierać mojego rysunku jako coachingowego instruktażu na sukces w branży artystycznej :).

Gdybym znał ten przepis to myślę, że na pewno tak otwarcie bym się nim nie chwalił na forum :).

Do stworzenia rysunku zainspirowały mnie medialne wypowiedzi niektórych artystów, którzy przy okazji promocji swoich wystaw, opanowali sztukę autopromocji do perfekcji, stwarzając pozory „zawrotnej kariery” artystycznej, nawet gdy ich „barwne opowieści” nie mają do końca pokrycia z rzeczywistością.