Jak trudno żyć ze sprzedaży własnej twórczości wie każdy, kto na własnej skórze się o tym przekonał. Zbyt duża konkurencja? Zbyt mały rynek odbiorców Sztuki? Jakie są realne szanse na poprawę zaistniałej sytuacji?
Joseph Beuys „I like America, America likes me” (1974)
W swoim performansie z 1974 roku przeciwny wojnie w Wietnamie Beuyes dokonuje rytualnego pojednania z Ameryką, poprzez trzydniowe przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu, sam na sam z dzikim kojotem, ważnym symbolem mitologii Indian.
„Fontanna” (1917) to jedna z najsłynniejszych, a jednocześnie najbardziej skandalicznych ekspozycji autorstwa Marcela Duchampa. Zaprezentowanie pisuaru umiejscowionego na cokole na wystawie Stowarzyszenia Artystów Niezależnych w Nowym Jorku, podpisanego jako „Fontanna” miało wymiar zdecydowanie obrazoburczy. Kompozycja zainicjowała ogólną dyskusję nad istotą sztuki. Praca uznawana jest za najbardziej wpływowe dzieło dwudziestego wieku.
Guillermo Vargas (Habacuc) kostorykański artysta w 2007 roku wywołał ogromne kontrowersje swoją pracą „Exposición No. 1.”, której elementem był przywiązany do ściany chory, bezpański pies. Zdjęcia z wystawy opublikowane w internecie wywołały bardzo silne reakcje i tysiące krytycznych publikacji, głównie na prywatnych blogach i forach internetowych. Obrońcy praw zwierząt są zgodni: przywiązanie psa do ściany i obserwowanie jak umiera z głodu to sadyzm. Czy można się w tym dopatrzyć czegokolwiek, co miałoby coś wspólnego ze sztuką?
Współczesnym rynkiem Sztuki rządzą układy, w których opinie krytyki artystycznej przekładają się na sprzedaż prac. Krytycy pojawiając się na wernisażach ferują wyroki i decydują o „być albo nie być” kolejnych artystów. Środowiska opiniotwórcze zaczęły wskazywać widowni ”dzieła”, którymi mają się rzekomo zachwycać. Czy bycie wtórnym odbiorcą sztuki, interesującym się danym zagadnieniem z nakazu panującej mody czy obyczaju, a nie z własnej potrzeby czy pasji dobrze wpływa na podejmowane przez nich inwestycje?
Opatrzone z pozoru enigmatycznym tytułem L.H.O.O.Q. dzieło Marcela Duchamp’a odbierane było jako aluzja do domniemanego homoseksualizmu Leonarda da Vinci. Litery tytułu czytane z francuskiego „Elle a chaud au cul” („Ona ma gorący tyłek”) wraz z domalowaną przez artystę hiszpańską bródką i wąsikami ośmieszają kultowe i niemal uświęcone dzieło sztuki.
Czy Sztuka ma jeszcze szansę na ponowne odrodzenie?
Od początku lat 70 Duane Hanson zaczął tworzyć zaskakująco realistyczne rzeźby ukazujące ludzi z amerykańskiej klasy średniej. Prace te pozbawione są granic między rzeźbą a widzem. Stały się one częścią przestrzeni, w której porusza się odbiorca.
Duane Hanson „Traveller” („Podróżny”) 1988
Terpentyna jest łatwopalną cieczą, źle rozpuszczalną w wodzie, o charakterystycznym intensywnym zapachu. Otrzymuje się ją z żywicy drzew iglastych, głównie sosny, przez destylację z parą wodną lub ekstrakcję benzyną karpiny sosnowej. Terpentyna rozcieńcza farby olejne, doskonale również zmywa farbę z pędzli oraz zabrudzenia z różnych powierzchni. Działa drażniąco i jest szkodliwa. Jej spożycie może trwale uszkodzić płuca, w związku z czym degustacja jak najbardziej niewskazana!
Joseph Beuys „W jaki sposób wyjaśnić obrazy martwemu królikowi” 1965
Czy Wilhelm Sasnal uznawany przez wielu krytyków za czołowego malarza swojego pokolenia, mógłby okazać się jednym z członków grupy artystycznej The Krasnals otwarcie krytykującej twórczość artysty? Czy strategia „Nieważne co, byle mówili” mogła przyczynić się również do promocji twórczości jego osoby?
coztasztuka.com 