Dziś produkcja i dystrybucja materiałów o charakterze pornograficznym jest przynoszącą duże zyski gałęzią przemysłu. Któż z nas pomyślałby, że najwcześniej znane nam rysunki pornograficzne pochodzą już z epoki kamienia łupanego, a znanych jest jeszcze wiele przykładów z czasu starożytnego Rzymu.
Czy Sztuka nadal potrafi zaskakiwać nas swoją oryginalnością?
Czy praca w agencjach reklamowych to jedyna płaszczyzna w której mogą się twórczo realizować absolwenci uczelni artystycznych? Co stanowi współcześnie godziwą alternatywę? Czy zakup Sztuki w dalszym ciągu musi być zdominowany przez przedstawicieli środowiska elity finansowej, a przywilej sprzedaży prac umożliwiony tylko nielicznym wybrańcom?
Jak trudno żyć ze sprzedaży własnej twórczości wie każdy, kto na własnej skórze się o tym przekonał. Zbyt duża konkurencja? Zbyt mały rynek odbiorców Sztuki? Jakie są realne szanse na poprawę zaistniałej sytuacji?
Joseph Beuys „I like America, America likes me” (1974)
W swoim performansie z 1974 roku przeciwny wojnie w Wietnamie Beuyes dokonuje rytualnego pojednania z Ameryką, poprzez trzydniowe przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu, sam na sam z dzikim kojotem, ważnym symbolem mitologii Indian.
„Fontanna” (1917) to jedna z najsłynniejszych, a jednocześnie najbardziej skandalicznych ekspozycji autorstwa Marcela Duchampa. Zaprezentowanie pisuaru umiejscowionego na cokole na wystawie Stowarzyszenia Artystów Niezależnych w Nowym Jorku, podpisanego jako „Fontanna” miało wymiar zdecydowanie obrazoburczy. Kompozycja zainicjowała ogólną dyskusję nad istotą sztuki. Praca uznawana jest za najbardziej wpływowe dzieło dwudziestego wieku.
Guillermo Vargas (Habacuc) kostorykański artysta w 2007 roku wywołał ogromne kontrowersje swoją pracą „Exposición No. 1.”, której elementem był przywiązany do ściany chory, bezpański pies. Zdjęcia z wystawy opublikowane w internecie wywołały bardzo silne reakcje i tysiące krytycznych publikacji, głównie na prywatnych blogach i forach internetowych. Obrońcy praw zwierząt są zgodni: przywiązanie psa do ściany i obserwowanie jak umiera z głodu to sadyzm. Czy można się w tym dopatrzyć czegokolwiek, co miałoby coś wspólnego ze sztuką?
Współczesnym rynkiem Sztuki rządzą układy, w których opinie krytyki artystycznej przekładają się na sprzedaż prac. Krytycy pojawiając się na wernisażach ferują wyroki i decydują o „być albo nie być” kolejnych artystów. Środowiska opiniotwórcze zaczęły wskazywać widowni ”dzieła”, którymi mają się rzekomo zachwycać. Czy bycie wtórnym odbiorcą sztuki, interesującym się danym zagadnieniem z nakazu panującej mody czy obyczaju, a nie z własnej potrzeby czy pasji dobrze wpływa na podejmowane przez nich inwestycje?
Opatrzone z pozoru enigmatycznym tytułem L.H.O.O.Q. dzieło Marcela Duchamp’a odbierane było jako aluzja do domniemanego homoseksualizmu Leonarda da Vinci. Litery tytułu czytane z francuskiego „Elle a chaud au cul” („Ona ma gorący tyłek”) wraz z domalowaną przez artystę hiszpańską bródką i wąsikami ośmieszają kultowe i niemal uświęcone dzieło sztuki.
Czy Sztuka ma jeszcze szansę na ponowne odrodzenie?
Od początku lat 70 Duane Hanson zaczął tworzyć zaskakująco realistyczne rzeźby ukazujące ludzi z amerykańskiej klasy średniej. Prace te pozbawione są granic między rzeźbą a widzem. Stały się one częścią przestrzeni, w której porusza się odbiorca.
Duane Hanson „Traveller” („Podróżny”) 1988
coztasztuka.com 