Często zestawiając nazwiska zwycięzców konkursów plastycznych z nazwiskami jurorów, dostrzegamy łańcuchy wzajemnych powiązań. Organizator konkursu zapraszając wybranych specjalistów w danej dziedzinie do sędziowskiego składu jury, najczęściej liczy zapewne na profesjonalną, obiektywną i uczciwą ocenę nadesłanych projektów, a tu po raz kolejny na szkodę dla renomy powtarzających się często cyklicznie konkursów wkrada się prywata, a za nią nieuczciwe nagradzanie „swoich ludzi”. Jest to bardzo przykre i zarazem krzywdzące dla innych uczestników, którzy biorąc uczciwy udział w konkursach, nie mając świadomości tego typu praktyk, często podobnie jak sami organizatorzy. Na przestrzeni lat podczas ponownego sędziowania w konkursach, nieuczciwi jurorzy wykorzystując swoją uprzywilejowaną pozycję, budowali kariery „swoich ludzi”, ubarwiając je kolejnymi sukcesami. Stosując system ”raz ja nagrodzę Ciebie, innym razem Ty mnie” wzajemnie po przyjacielsku ubarwiali swoje życiorysy.

Piętnowanie takich przypadków na forum, najczęściej traktowane jest przez organizatorów jako personalny atak. Najczęściej nie mogą uwierzyć w to, że jeden z jurorów mógł narzucić innym członkom jury swoją wolę przy wyborze zwycięskiego lub też zwycięskich projektów. Jednak ostateczne wyniki konkursów mówią same za siebie, a ja w takie przypadki na pewno nie uwierzę. Częstą praktyką organizatorów broniących swych racji jest również próba ośmieszenia osoby nagłaśniającej szemrane werdykty, sugerując, że na pewno jest sfrustrowanym uczestnikiem konkursu, który nie potrafi pogodzić się z przegraną i uznać wyższości zwycięskiego projektu. Wiele osób bez odpowiedniego zagłębienia się w temat zapewne będzie w stanie w to uwierzyć.

Czy mimo wszystko piętnowanie tych nieuczciwych werdyktów ma sens? Uważam, że tak, bo bez uczciwej oceny projektów/prac uczestnictwo w tego typu konkursach całkowicie traci sens.

Pozostaje wierzyć, że tego typu nieuczciwe praktyki jurorów, któregoś dnia zostaną bezsprzecznie zdemaskowane i w przyszłości ze względu na kompromitujące ich potwierdzone oskarżenia nie będą już brani pod uwagę jako potencjalni członkowie jury, a w konkursach będą w końcu uczciwie nagradzane projekty, które rzeczywiście na to zasługują.

O tym, jak funkcjonują galerie sztuki i instytucje kultury w Polsce wiedzą najlepiej ci, co albo odbili się od ich drzwi, bezskutecznie chcąc zaprezentować światu swoją twórczość, na odchodne słysząc o zaplanowanym na parę lat do przodu programie lub ci, którzy dostąpili tego zaszczytu 🙂 ale w ostatecznym rozrachunku nic na tym nie zyskali, poza stratami materialnymi, które pociągnęła za sobą organizacja całego wydarzenia. Artyści przeważnie nawet nie mają co marzyć o honorarium za wypożyczenie swoich prac, mimo że z własnej kieszeni muszą pokryć między innymi koszt wydruku oraz oprawy prac, organizacji wernisażu (zakup wina oraz napojów bezalkoholowych, przekąsek itp.). W tym samym czasie sama instytucja, mimo że nie partycypuje w kosztach organizacji całej wystawy poza udostępnieniem przestrzeni wystawienniczej (za którą w licznych przypadkach musi również zapłacić sam twórca), dostaje niemałą dotację z urzędu miasta lub z innej puli na promocję lokalnych twórców. Pozyskane środki w rzeczywistości przeznaczane zostają na utrzymanie obiektu oraz pracujących w niej pracowników, zamiast przysłużyć się samym twórcom i zrekompensować im wszystkie koszty, jakie ponoszą podczas organizacji danego eventu, bo jak nietrudno się domyśleć sama prezentacja prac we wnętrzu danej instytucji kultury/galerii sztuki nie przynosi artystom sławy oraz intratnych kontaktów biznesowych, więc o jakimkolwiek zwrocie kosztów ostatecznie nie ma mowy.

Wino to nieodłączny element każdego wernisażu inaugurującego wystawy artystyczne pomagający uczynić prezentowaną sztukę łatwiejszą w odbiorze, podobno również skutecznie redukujący zdiagnozowaną nietolerancję na sztukę współczesną. Czy podobnie jak bohater tego rysunku (którego personalia nie mogą zostać ujawnione ze względu na obowiązujące rozporządzenie o ochronie danych osobowych RODO), również uważacie, że smakuje najlepiej to finansowane przez samych twórców prezentujących szerszej publice swoją twórczość lub galerie sztuki zapraszające na otwarcia wystaw 🙂 ?