W jaki sposób wyjaśnić obrazy martwemu królikowi?

Posted on 31 Maj, 2015 by olesz

Wyzwania wyjaśnienia obrazu martwemu królikowi podjął się 26 listopada 1965 roku w drezdeńskiej „Galerie Schmela” niemiecki artysta, teoretyk sztuki Joseph Beuys. Przechadzający się po salach zamkniętej galerii sztuki zatrzymywał się przy obrazach i opowiadał o nich martwemu zwierzęciu na ramieniu. Początkowo widownia miała możliwość oglądać artystę wyłącznie przez okna. Dopiero po trzech godzinach wpuszczono ich do środka, gdzie mogli ujrzeć artystę odwróconego tyłem, siedzącego na krześle, który tulił królika i opowiadał mu o sztuce. W swoim zamyśle Artysta chciał pokazać, że tak samo ważne jak tworzenie dzieła, efekt końcowy jest sam rytuał wyjaśniania sztuki. Publiczność, zdaniem Beuysa nie była wdzięcznym słuchaczem. Uważał, że nawet martwy królik w większym stopniu doświadcza intuicyjnego kontaktu ze sztuką, niż żywa widownia.

Made in ASP

Posted on 1 kwietnia, 2015 by olesz

Odpowiedz

Państwowe uczelnie artystyczne z każdym rokiem kończy ponad 2 tysiące absolwentów. Najliczniejsze grono świeżo upieczonych magistrów sztuki stanowią plastycy. Zaledwie 21 – 25 procent spośród nich znajduje pracę w swoim zawodzie. Czy problem wynika z nadmiaru corocznie produkowanych absolwentów, czy też z niedostosowania poziomu kształcenia do potrzeb rynku pracy?

To ma być śmieszne?

Posted on 27 marca, 2015 by olesz

W 2014 roku minęło 20 lat od powstania plakatu „Papierosy są do dupy” autorstwa Andrzeja Pągowskiego, jednego z najbardziej znanych polskich grafików i plakacistów. Plakat ten do dzisiaj jest cyklicznie wznawianym, najbardziej rozpoznawalnym plakatem antynikotynowym w Polsce.

W pierwotnej wersji rysunku w chmurce, którą wypowiada bohater widniał napis: „DO DUPY TA TWOJA SZTUKA!”, będący nawiązaniem do hasła z plakatu autorstwa Andrzeja Pągowskiego. Tekst w założeniu poprzez demotywację miał zmotywować współczesnych artystów do większego wysiłku i pracy nad ich twórczością artystyczną.

Andrzej Pągowski po zapoznaniu się z pierwotną wersją mojego rysunku w e-mailowej wiadomości skwitował go dokładnie jednym zdaniem: ”To ma być śmieszne?”. Czy satyryk w szczególności nie powinien umieć się śmiać sam z siebie? Czy poziom ironii w pierwotnej wersji rysunku rzeczywiście został przekroczony?

Sztuka Walcząca

Posted on 14 marca, 2015 by olesz

Odpowiedz

Godna postawa plastyków i ich udział w walce o wyzwolenie narodu polskiego w okresie II Wojny Światowej dowiodły ich odwagi, poświęcenia i umiłowania wolności. Czy współcześnie rola artystów w walce o pokój na świecie może być równie znacząca?

Ty możesz malować „PLAMKI”!

Posted on 5 marca, 2015 by olesz

Odpowiedz

W jakim kierunku zmierza kariera Przemysława Mateckiego? Czy wystawa pt. „Szorstko/Rough” prezentowana w Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” to sztuka, którą na pewno chcemy oglądać? Czy prawdziwa jest informacja nagłośniona na blogu grupy The Krasnals, że ponad połowa obrazów prezentowanych na wystawie, nie jest nawet autorstwa Mateckiego? Takie informacje zdecydowanie skłaniają do smutnej refleksji nad kierunkiem rozwoju polskiej sztuki współczesnej oraz promowanych przez Narodową Galerię Sztuki artystów.

http://the-krasnals.blogspot.com/2015/02/przekret-roku-na-wystawie-w-zachecie.html

Dziewczyna w nowych kolczykach

Posted on 27 lutego, 2015 by olesz

Odpowiedz

W czasach totalnej konsumpcji, gdzie ludzie chcą mieć jak najwięcej, jak najmniejszym kosztem, wszystko jest na sprzedaż. Radykalna transformacja intymnych zachowań, przemiana w podejściu do ciała jako towaru lub narzędzia pracy przyczynia się do upadku moralnego. Atrakcyjne ciało stało się narzędziem zarobkowania i wywierania wpływu na innych ludzi. Niestandardowe formy korzystania z seksu i seksualności zadecydowały, że erotyczne przyjaźnie z bonusem finansowym stały się braną pod uwagę opcją, a nawet już pewnym stylem życia. Czy źródła problemu należy dopatrywać się tylko w nierówności społecznej?

Co z tą Sztuką?

Posted on 26 lutego, 2015 by olesz

Odpowiedz

Ken Carson, przystojny narzeczony Barbie, jednej z najbardziej znanych ikon kultury masowej, mimo, że nie cieszy się tak dużą popularnością stanowi niezastąpiony element jej świata. Od czasu mobbing’owej afery na planie projektu „Narodziny Barbie” (1994) autorstwa polskiej artystki współczesnej Alicji Żebrowskiej minęło ponad 20 lat. Czy mógł podzielić on podobny los stając się ofiarą sztuki współczesnej? Czy temat erotyzmu, ludzkiej cielesności, poruszany przez współczesnych twórców, mimo upływu czasu w dalszym ciągu spotyka się ze sprzeciwem i zgorszeniem społecznym?

Paris, Paris

Posted on 27 stycznia, 2015 by olesz

Odpowiedz

Czy właściwa jest bierna postawa obserwatora postępującego procesu islamizacji Europy Zachodniej? Czy jeśli aktualnie ilość islamistów zamieszkujących nasz kraj jest niewielka, to możemy przyjąć, że ten problem nas nie dotyczy? Czy czarny scenariusz zapowiadający, że w wyniku czynników demograficznych za kilkanaście, kilkadziesiąt lat Francja może stać się republiką islamską, może się spełnić? Nie można tego tematu bagatelizować i należy zdawać sobie sprawę z rzeczywistego zagrożenia. Do refleksji powinien pobudzić chociażby ostatni dramatyczny zamach na redakcję gazety „Charlie Hebdo” w Paryżu z dnia 7 stycznia 2015 roku, w którym zginęło 12 osób.

Swoje 5 minut

Posted on 12 stycznia, 2015 by olesz

Odpowiedz

„Są tacy, którzy czekając na swoje 5 minut, tracą całe życie.” (Agnieszka Lisiak)

Czy warto bezczynnie czekać na sukces artystyczny? Ile czasu artyści tracą na rozmyśleniach o zawrotnej karierze artystycznej, zamiast aktywnie tworzyć? Czy ulotna uwaga mediów, tak zwane „15 minut sławy” to cel każdego twórcy? Czy będąc w cieniu Mainstream’u można czuć się spełnionym artystycznie? Czy tylko pierwsze strony gazet dają artyście poczucie spełnienia i satysfakcji? Czy mimo braku sukcesów można zachować w sobie poczucie własnej wartości?

Międzynarodowe Biennale Plakatu

Posted on 10 stycznia, 2015 by olesz

Odpowiedz

Czym kieruje się Jury Międzynarodowego Biennale Plakatu przy wyborze projektów konkursowych? Czy wartość artystyczna zgłaszanych plakatów na pewno decyduje o ich przyszłym sukcesie w ramach tej cyklicznej imprezy artystycznej? Dlaczego organizatorzy Biennale zamiast budować renomę konkursu wyborami na podstawie poziomu zgłaszanych projektów, forują i wybierają plakaty uczestników z zagranicy w celu podkreślenia „światowego” zasięgu konkursu? Czy o uznaniu w oczach grafików i krytyków całego świata nie powinny decydować zupełnie inne czynniki?