Tango

„Tango”, polski awangardowy film animowany, autorstwa polskiego reżysera, operatora filmowego, artysty multimedialnego Zbigniewa Rybczyńskiego, został nagrodzony w 1983 roku statuetką Oskara (coroczną nagrodą przyznawaną przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej) w kategorii Najlepszy Krótkometrażowy Film Animowany.

„Katedra”, krótkometrażowy film animowany autorstwa Tomasza Bagińskiego, oparty na opowiadaniu Jacka Dukaja miał szansę zdobycia statuetki dostając nominację do nagrody w 2003 roku. Sukces Rybczyńskiego powtórzył jednak dopiero w 2007 roku brytyjsko – polski krótkometrażowy film lalkowy reżyserii Suzie Templeton „Piotruś i Wilk”, będący adaptacją baśni muzycznej Sergieja Prokofiewa.

Ładna ta Twoja Sztuka.

W dzisiejszej Sztuce twórcy chętnie odchodzą od klasycznych kanonów estetyki. Współcześnie w Sztuce nie chodzi już o piękno i brzydotę, ale o jej kontekst oraz emocjonalny przekaz. Aktualnie, artystów zdaje się niespecjalnie obchodzi, czy to co robią jest piękne, czy brzydkie. Wartość ich sztuki ma tkwić w przekazie i grze jaką podejmują z odbiorcą. Brzydota, wywlekanie nieestetycznych tematów wydaje się jednak pomagać artyście w zdobywaniu szerszej publiki poprzez szokowanie. Zdecydowanie potwierdza to teorie współczesnych teoretyków, że waga piękna w sztuce była przeceniana od zawsze.

Czy sztuka, określana mianem “ładnej”, to dzieła, które podobają się odbiorcy wywołując jego zachwyt? Czy prace artystyczne stają się bardziej doceniane przez publiczność, jeśli możemy umieścić je w kategorii „tych ładnych”?

Czy „ładne lub brzydkie” to na pewno odpowiednia skala oceny dzieła?

Jesteś Artystą!

Joseph Beuys, niemiecki artysta, teoretyk sztuki, pedagog, działacz, reformator społeczny i polityczny, był propagatorem demokratyzacji sztuki. W jednym ze swoich tekstów pt. „Każdy artystą” pisał, że potrzeba twórczości cechuje wszystkich ludzi i wszystkie dziedziny życia. Według artysty każdy jest w stanie nie tylko tworzyć, ale być może również wpływać na współczesne oblicze sztuki. Sztuka w jego ujęciu miała stać się rodzajem terapii i zawładnąć wszystkimi dziedzinami życia. Czy totalne uspołecznienie i otwarcie sztuki współczesnej na amatorów to na pewno dobry kierunek jej rozwoju?

Sztuka współczesna

Trudno jednoznacznie zdefiniować Sztukę współczesną. Ze względu na jej różnorodność nie można z góry ustalić, co jest Sztuką, a co nie jest. Aktualnie niejednokrotnie ważniejszy od materialnej formy dzieła stał się opis pracy autorstwa samego twórcy, bądź interpretacja krytyków. Przyczyniło się to do wzrostu roli pośrednika pomiędzy artystą a odbiorcą dzieła.

Czy też macie problem ze zrozumieniem kodu kulturowego współczesnej Sztuki?

Ściany płaczu

Klub Sportowy Apator Toruń (założony w 1962 roku) od 13 listopada 2006 roku, w wyniku przekształcenia w spółkę akcyjną, zmienił nazwę na Klub Sportowy Toruń Unibax S.A.
Pierwsza nazwa klubu jest jednak w dalszym ciągu kultywowana przez zajadłych kibiców.
Klub aktualnie posiada jedynie sekcję żużlową, w przeszłości istniała jednak również sekcja brydża sportowego, hokeja na lodzie, łyżwiarstwa szybkiego, pływania i szachów.
Kibice toruńskich żużlowców z bliżej nieokreślonych powodów z wzajemnością nienawidzą się z kibicami toruńskiego klubu piłkarskiego TKP Elana Toruń (powstałego w 1968 roku), w wyniku czego dochodzi między nimi do regularnych potyczek. Uliczne ściany stały się miejscem batalii pomiędzy znienawidzonymi klubami z braku możliwości rywalizacji na polu sportowym.

Ściana Płaczu jako część Świątyni Jerozolimskiej, odbudowanej przez Heroda, a zniszczonej przez Rzymian była celem pielgrzymek i miejscem modlitwy Żydów od wielu wieków. Wierni zgodnie z tradycją wkładają między kamienne ściany karteczki z prośbami do Boga. Trudno nie dostrzec analogii, w której wierni swym drużynom kibice licznie gromadząc się pod miejskimi ścianami zamiast karteczek z prośbami do Boga, złożyczą, wypisując złowrogie hasła, uzewnętrzniając własną agresję. Czy patrząc na nieustanne akty wandalizmu toruńskich kibiców, niszczenie naszego otoczenia, nie chce się Wam płakać?

Strzały Amora

Mitologiczny frazeologizm „Ugodzony strzałą Amora” to określenie osoby zakochanej w kimś od pierwszego wejrzenia. Nazwa ta pochodzi od mitologicznego bożka miłości Amora (syna Afrodyty i Aresa), który strzelając do ludzi, wiązał ze sobą obce sobie osoby, które wpadając w swoje objęcia wyznawały sobie miłość.
„Choroba miłosna” zwana również „miłosną melancholią”, aktualnie uważana już za byłą jednostkę chorobową, wywołana była przez nieodwzajemnioną lub nieosiągalną miłość. Racjonalne spojrzenie na miłość i serce sprawiło, że w XX wieku choroba ta przestała figurować na liście chorób, a sam termin zniknął także z podręczników medycznych. Aspekty tej powszechnej przez wieki choroby aktualnie tłumaczone są już w oparciu o psychiatryczne jednostki chorobowe.
Według traktatów medycznych z XVIII wieku odczuwane z tego powodu cierpienie nie pozwalało pacjentowi na prowadzenie normalnego trybu życia ani udział w życiu towarzyskim, doprowadzając do tego, że chory marniał z tęsknoty do obiektu swojej miłości. Stan melancholii miłosnej według obserwacji mógł również prowadzić do prześladowania, nękania, napastowania fizycznego, a nawet zamordowania obiektu uczuć. Zwiększała również ryzyko popełnienia samobójstwa przez cierpiącą osobę.

Satyrykon 2015, 2016…

Prof. dr Lex Drewinski uhonorowany ponad 130 nagrodami i wyróżnieniami międzynarodowymi to jeden z najlepszych plakacistów na świecie. Od roku 1985 roku artysta bierze udział w prawie wszystkich znaczących prezentacjach plakatu na świecie. Jego prace prezentowane były w ponad 50 wystawach indywidualnych m. in. w Atenach, Barcelonie, Berlinie, Damaszku, Krakowie, Londynie, Madrycie, Meksyku, Odense, Salonikach, Sztokholmie i innych. Drewinski w swej sztuce konsekwentnie trzyma się zasady: „odejmować znaczy dodawać”, dlatego jego znakiem firmowym stały się prace maksymalnie oszczędne w środkach wyrazu, niezwykle inteligentne, nieuciekające od trudnych tematów.

Legnicki „Satyrykon” jest festiwalem o określonym już w świecie prestiżu. Świadczy o tym między innymi: plakietka grand prix przyznana przez amerykańskie pismo „Witty World”, jak również maksymalna nota „5 gwiazdek” przyznana przez FECO (Federacja Organizacji Rysowników). Obecnie Międzynarodowa Wystawa „Satyrykon” jest konkursem otwartym dla rysowników, grafików, malarzy, rzeźbiarzy, plakacistów i fotografików, na który co roku wpływają tysiące prac z całego świata.

Prace Lexa Drewinskiego już od dłuższego czasu notorycznie nagradzane są na legnickim „Satyrykonie”, przez co z każdym rokiem festiwal staje się coraz bardziej przewidywalny. Czy organizatorzy festiwalu nie powinni w końcu pomyśleć o zaproponowaniu Drewinskiemu miejsca w jury, zamiast wtórnie przyznawać mu kolejną nagrodę?

W ramach przypomnienia wybrane nagrody i wyróżnienia przyznane artyście na legnickim „Satyrykonie”:

  • Srebrny medal „Satyrykon ’91”, Legnica 1991
  • Grand Prix „Satyrykon ’93”, Legnica 1993
  • Złoty medal „Satyrykon ’95”, Legnica 1995
  • Nagroda Dyrektora Muzeum Karykatury w Warszawie „Satyrykon ’97”, Legnica 1997
  • Grand Prix „Satyrykon ’99”, Legnica 1999
  • Wyróżnienie „Satyrykon 2000”, Legnica 2000
  • Nagroda Prezydenta Miasta Legnicy „Satyrykon ’02”, Legnica 2002
  • Wyróżnienie „Satyrykon ’03”, Legnica 2003
  • Złoty medal „Satyrykon ’04”, Legnica 2004
  • Wyróżnienie „Satyrykon ’05”, Legnica 2005
  • Złoty medal „Satyrykon ’08”, Legnica 2008
  • Złoty medal „Satyrykon ’10”, Legnica 2010
  • Srebrny medal „Satyrykon ’11”, Legnica 2011
  • Brązowy medal „Satyrykon ’12”, Legnica 2012
  • Wyróżnienie „Satyrykon ’13”, Legnica 2013
  • Srebrny medal „Satyrykon ’14”, Legnica 2014